Allemaal buitenbeentjes van Janwillem Blijdorp start met een proloog waarin een directeur van een middelbare school zijn leerlingen toespreekt op de laatste dag voor de vakantie. De spanning is meteen voelbaar. De directeur zegt: "Het is een veelbewogen jaar geweest. Uiteraard waren er veel hoogtepunten, maar nu, met de vakantie voor de deur, wil ik beginnen met de dieptepunten."
Na de proloog volgen zes hoofdstukken waarin steeds een probleem(leerling) - een buitenbeentje - centraal staat. De verhalen zijn boeiend om te lezen. Soms denk je 'dit is wel erg cliché', maar dan blijkt het verhaal toch anders af te lopen dan je dacht.
Nadeel van deze opbouw is, dat je te weinig ruimte hebt om de problemen en de karakters genuanceerd neer te zetten. Als lezer heb je soms het gevoel de mening van de schrijver opgedrongen te krijgen.
Wat de stijl betreft: de verhalen zijn in de verleden tijd geschreven; in deze opbouw (de raamvertelling) past dat goed. De schrijver gebruikt veel directe rede, waardoor er vaart in zijn vertellingen zit. Een beetje hinderlijk is soms, dat die directe rede gecombineerd wordt met een handeling of uitdrukking, waardoor je zinnen krijgt als 'Wat kan mij die paar tientjes schelen,' deed Gerritjan gemaakt onverschillig. (p. 114). Soms krijg je als lezer ook te weinig ruimte om je in te leven: een gevoel wordt beschreven, niet opgeroepen.
Niettemin is Allemaal buitenbeentjes een boeiend en origineel boek, dat een betere uitgever verdient.
Het boek speelt duidelijk rond 2000 (Millennium-probleem, guldens), maar is verschenen in 2002. De omslag en de binnentekeningen zijn nogal stijfjes en de corrector heeft zitten slapen. Zo staat er bijna tien keer 'vijentwintig' in plaats van vijfentwintig.