Een ik-boek met een bijzondere vorm. Enigszins gewaagd
voor de leeftijd 10+ waarvoor het boek bedoeld is. Veel kinderen (ik heb het voor de zekerheid nog eventjes bij enkelen gecheckt) houden niet zo van ik-boeken. En dan de vorm; heel verrassend. Het boek begint met een stukje waarin de hoofdpersoon de lezer direct aanspreekt. En het boek sluit ook weer af met zo’n stukje. Tussen deze twee stukjes staat het verhaal, dat de hoofdpersoon voor de lezers heeft opgeschreven, zoals ze zelf vertelt.
Het verhaal gaat over verhuizen. En over vrienden maken,
over sympathie en antipathie, over diefstal en eerlijkheid.
Het is een verrassend verhaal, en de plot is inderdaad anders dan je denkt. Maar dat hadden we natuurlijk al verwacht bij een boek met zo’n titel. Wel vond ik dat Henriët wel erg snel en gemakkelijk veranderde van een onsympathiek kind in een goede vriendin. Maar ’t was ook niet helemaal ongeloofwaardig. Kinderen hebben vaak die souplesse nog om zich na een ruzie snel te herstellen en geen wrok te koesteren.
Eigenlijk best jammer dat wij volwassenen die eigenschap
meestal ergens in het opgroeien een beetje zijn kwijtgeraakt.