Nettie Dees heeft weer een leuk boekje geschreven. Ze schrijft vlot en ongekunsteld, zodat het boek lekker weg leest of voorleest.
Het verhaal gaat over de nieuwbakken vriendjes Max en Wouter. In het eerste deeltje 'Max krijgt een vriendje' hebben de twee elkaar leren kennen. Max is heel blij met zijn buurjongen, maar…hij heeft een gebroken been en dat is vervelend. Niet alleen voor Wouter, ook voor Max. Hij wil spelen. Vooral fietsen en voetballen, maar dat lukt niet met een gipsbeen.
Ze zijn echter vindingrijk en bedenken de nodige alternatieven. Ze bellen bij alle buren aan en vragen om een handtekening op het gipsbeen. De oude buurman, opa Suus, doet niet open.
Later blijkt dat hij niet open kón doen, omdat hij in zijn huis op de harde tegelvloer was gevallen. Opa Suus heeft zijn heup gebroken en moet naar het ziekenhuis.
Voor het hondje van opa willen Max en Wouter allebei wel zorgen.
Ze verzinnen een prachtig plan om geld te verdienen voor een cadeautje. De vriendjes maken een hele stapel tekeningen en verkopen die in de buurt. Alle buren zijn vriendelijk en willen graag helpen. Maar aan 'de boze meneer' wil Max niets verkopen. Wouter snapt er niks van. En zo ontstaat hun eerste kinderruzie.
Het komt allemaal weer goed. Er wordt een mooi cadeau voor opa Suus gekocht en ze gaan het zelf brengen. Eindelijk mag ook het gips van Wouters been. Het duurt even voor hij weer echt alles kan, maar dan peddelen de vriendjes ook uitgelaten op hun fietsjes door de buurt.
Nettie Dees laat geen verhaal-draadje onaf! In het laatste hoofdstuk komt 'de boze meneer' nog even om de hoek kijken. En hij is best aardig, volgens Wouter.
'Een beetje aardig,' moet Max bekennen.'Maar opa Suus is het aardigst.'
Gewoon een fijn boekje, over kindervreugden en verdrietjes en warmte voor de naaste.