Met het fraai uitgegeven boekwerk Enkhuizen en de Prins -
1937-1953, over vroeger en vrijheid - heeft Marije Struik
een geslaagde poging gedaan een stukje historie van Enkhuizen vast te leggen. ‘Opdat wij niet vergeten’.
De speech t.g.v. zestig jaar bevrijding door kroonprins Willem-Alexander, met daarin de oproep de verhalen over de oorlog toch vooral dóór te geven, was de laatste aansporing die de schrijfster nodig had om aan het werk te gaan. Zij wilde haar jeugdherinneringen vastleggen, oorlogservaringen delen en een tijdperk in beeld brengen. De publicatie van het boek kon plaatsvinden in september 2006, het jaar dat Enkhuizen haar 650 jarig bestaan vierde. Marije grijpt in de aanloop van het boek terug naar de tijd van een andere oorlog.
In 1572 koos de stad Enkhuizen voor de Prins van Oran-je en ontdeed zich van het Spaanse bewind. Niet met hulp
van de Geuzen, maar geheel zelfstandig! Vervolgens lezen
en bladeren we in een boek vol foto's, aquarellen, brieffragmenten en illustratieve documenten. Een bonte verzameling, waarbij de samenstelster voor een groot deel geput heeft uit eigen archief. De inpoldering van de Zuiderzee; de Dromedaris, de toren die het stadsbeeld bepaalt en andere markante gebouwen; de voortekenen van de naderende oorlog en uitgebreid de oorlogsjaren. Vergeelde krantenknipsels uit ‘De Vrije Westfries’ of de ‘Enkhuizer Courant’, bonkaarten en oude nota’s, die onze verbazing oproepen. Als een warmrode draad door het boek verweven lezen we de kleine verhalen van de schrijfster over haar jeugd in Enkhuizen. Een stukje
persoonlijke geschiedenis, vooral interessant voor hen die
Enkhuizen kennen, maar de herkenning ‘zo was het toen’
moet voor een breder publiek boeiend zijn. Marije heeft met
dit boek haar geboortestad een dienst bewezen. Het boek is in eigen beheer uitgegeven in nauwe samenwerking met het Grafisch Centrum van stichting ‘De Hoop’.