De gebeurtenissen rond de razzia hebben Riekie, geboren (in 1954) en getogen in Putten altijd erg beziggehouden. Er was een gat geslagen in de dorpsgemeenschap, velen werden voor hun leven getekend en raakten het ingedrukte stempel nooit meer kwijt. En zoals het monument 'de vrouw van Putten', van de beeldhouwer Mari Andriessen, het verhaal zonder woorden vertelt en voor altijd herinnert aan deze razzia wil Riekie mét woorden haar gevoelens delen. Opdat wij niet vergeten…
De bundel telt twaalf gedichten, waarin de emotie haast tastbaar is. De vorm en inhoud van de gedichten is heel wisselend. Sommige zijn bijna verhalend, terwijl andere heel kort, haast in staccato geschreven zijn. Maar in beide voel je de betrokkenheid van de dichteres. De sobere gedichten spreken mij het meeste aan. Daarin slaagt Riekie erin om met weinig woorden juist zo héél veel te zeggen.
Hopelijk moedigt deze uitgave haar aan tot een volgende bundel.

Marjanne W. van Wijngaarden

een monument
wijst
ten hemel

randteken
aan
stil gazon

***
eens
als de
bazuin
klinkt

krioelt het
van mensen
bij name
genoemd

(uit gestempeld, Riekie Schuurman-Hijmissen)