Het debuut van Margriet van der Meulen is geboren uit verdriet. Zij schreef de gedichten na de dood van haar man (2002). In weinig woorden weet Margriet veel te zeggen. Ze brengt het verdriet dichtbij op een aansprekende manier. Schetsen van dagelijks gemis, van dapper doorgaan en toch niet verder komen. Of wel? Soms is het er even, een glimp van nieuwe moed, van een plan of een besluit, een ogenblik van vreugde, maar nooit zonder die ander, die gemist wordt.
Die ander, waar het leven nog steeds om draait. Het is knap en ontroerend hoe Margriet er in slaagt om de lezer al lezend deelgenoot te maken van zo'n grote betrokkenheid tussen twee mensen. Tegen de pijn klinkt er, (al is het maar spaarzaam, maar daardoor wel zo integer) een geluid van vertrouwen in Hoger Hand.
Geen grote woorden gebruikt de schrijfster, maar liever kiest ze voor veelzeggende beelden.
Zoals in het volgende gedicht:

loslaten
als uitademen

uitblazen
alles
wat je gevangen houdt
zelfs het verlangen
naar vrijheid

ontledigend
ruimte scheppen
voor herademing

het voelt als
begin
van verlossing

De lezer die het verdriet van Margriet herkent als het zijne of hare zal deze bundel niet met droge ogen kunnen lezen, maar het toch steeds opnieuw doen…