Dit boek is het vijfde deel in de Fluisterbosserie. Het woord
‘fluisterbos’ klinkt me op voorhand goed in de oren. En paarden staan garant voor de interesse van kinderen. Prima ingrediënten voor een leuk verhaal. Het is Gerbrand wel toevertrouwd.
Hij vlecht twee verhaallijnen dooreen. De hoofdpersoontjes
in het boek zijn de kinderen Roel, Corien en Taco. Hun ouders runnen een camping. Dat geeft de nodigedrukte en gezelligheid. Op de ponyweide bij het Rivierhuis worden drie bruine pony’s gehouden. Op een dag loopt er een onbekende witte pony tussen de andere dieren. Het
blijkt de pony te zijn van Merel, een gehandicapt meisje. Tot
verdriet van de kinderen gaat het dier er na verloop van tijd
opnieuw vandoor. Dat is het begin van een lange zoektocht.
De drie maken ondertussen ook kennis met Hermelien, een jonge schrijfster. Zij werkt aan een historisch boek, maar is vastgelopen in haar verhaal door gebrek aan informatie. Zij onderzoekt de levensloop van kasteelheer Volkert Riemer. Hier herken ik Gerbrand met zijn interesse voor geschiedenis. Ook het eiland Texel komt in beeld met zijn natuurschoon en natuurkrachten. Samen met de schrijfster proberen de kinderen de geschiedenis van deze Volkert te achterhalen.
Het is een gezellig en ook spannend kinderboek geworden.
Er komen geen zware problemen aan de orde, zoals in hedendaagse kinderboeken vaak het geval is. De ontknoping van het verhaal vind ik nogal ingewikkeld. Ik moest een aantal bladzijden herlezen om de draad niet kwijt te raken. Wie ontdekt eigenlijk wat? Welk paard is van wie? De schrijfster Hermelien komt mij ook ‘een beetje dom’ voor. Maar dat had Gerbrand Fenijn nodig om de kinderen hun rol in de oplossing te laten spelen.