Een verhaal over Kim. Een meisje van 14 jaar dat eigenlijk Mieke heet en dat via chatten in contact komt met ene Guido, die eigenlijk Brian heet en die veel later in het boek voor ¼ Turk blijkt te zijn.
Mobieltjes, internet, chatrooms, als die dingen je leven beheersen liggen grote gevaren op de loer. Dat is wat de achterflap van het boek vertelt. Het stuurde mijn gedachten voor het lezen van het boek alreeds een bepaalde richting op. Maar Janwillem wist mij te verrassen met een toch heel ander verhaal.
Het is een verhaal over een 14-jarige puber. Ik ben niet zo heel erg doorgevoerd in die leeftijdsklasse, maar het kwam op mij over als heel herkenbaar en - op enkele passages na - redelijk geloofwaardig. Mobieltjes, altijd maar tekort aan beltegoed, make-up, jongens, beetje liegen tegen ouders. Mieke echter gaat veel verder: ze besteelt haar moeder, pikt uit een winkel, liegt en bedriegt aan één stuk door.
Op een bepaald moment, als Mieke's bedrog uitkomt, ontsteekt haar vader in woede. Ik vind die scène heel geloofwaardig en levensecht neergezet door de schrijver.
Toch trekt Mieke in mijn optiek wel heel vergaande conclusies uit de in woede gesproken woorden van haar vader door direct de hele portemonnee van moeder te pikken - inclusief giropas waarvan ze de pincode weet - en van huis weg te lopen. Janwillem probeert in de laatste hoofdstukken duidelijk de - ook in onze gezindte helaas veelvuldig voorkomende - vooroordelen wat betreft buitenlanders te nuanceren. En hij is daar ook wel in geslaagd denk ik.
Aan de tekst is goede aandacht gegeven. Ik vond het bijvoorbeeld wel gemakkelijk dat ” directe rede aangaf, en '' de gedachten van Mieke.
Wel vind ik 'zinloze geldverspilling'(blz. 48) en 'overbodige geldverspilling'(blz.70) wat dubbelop.
Verder viel ik over de titel van hoofdstuk 11: 'Gekruk'. Het woord zei me echt niets. Zowel het Groene Boekje alsook mijn Dikke Kramers kenden het woord niet. Toch even ge-googled, en ja, 87 treffers. Het blijkt iets van gestuntel, getob te betekenen.
Het vertelperspectief vanuit Mieke wordt mooi het hele boek door volgehouden, met een jammerlijk hiaat op blz. 142 - 145 dat volgens mij best had kunnen worden voorkomen.
Op blz. 160 tot 162 wordt de gekozen titel diverse malen duidelijk gemaakt.
Ja, en dan het persoonlijke voornaamwoord Hij voor God. Moet dat nu wel of niet met een hoofdletter? Jammer dat het niet consequent wordt gebruikt. Op blz. 161 wisselt het zelfs binnen 2 regels.
Ik vond het een mooi boek over een eigentijds thema, waarvan ik denk dat het jongeren zeker zal aanspreken. De doelgroep kan er heel wat van leren. Wel raakt af en toe de vaart wat uit het verhaal, maar echt hinderen deed dat niet.