Tijdens onze vakantie op Kreta lazen mijn vrouw en ik dagelijks een hoofdstukje uit het boek van Kees van Baardewijk Verlosser! Kom! De wereld wacht! Dat was een bijzondere ervaring. 's Morgens onder een schaduwrijke wijnrank met op de achtergrond het bruisen van de zee, genietend van de Griekse zon en dan lezen over voornamelijk moeiten in het leven.
Je zou zeggen er is geen grotere tegenstelling mogelijk. Kees heeft vast geen vakantievierende Griekenlandgangers op het oog gehad toen hij de 34 columns van dit boekje schreef, al was het alleen maar vanwege het feit dat de luisterdichtheid van Zaterdagavonduur - waarvoor de columns in eerste instantie zijn geschreven - in Griekenland 0,0 is.
Toch hebben we van het boekje genoten. Als christen ga je niet op vakantie om 'te vergeten', maar om te genieten van wat God geeft en een confrontatie met 'ellende' hoef je dan niet uit de weg te gaan. Ik denk dat de auteur van het boekje deze stelling zeker zal onderschrijven. Hij schrijft over moeiten en verdriet, maar niet als iemand zonder hoop en dat doet je verlangen naar de toekomst. Als je in de moeite zit, maar ook als je geniet van een vakantie en al een klein voorproefje van die toekomst mag ervaren.
Ondanks de 'zware' onderwerpen weet Van Baardewijk je ook af en toe en glimlach te ontlokken bijvoorbeeld op blz. 42: 'Ik wil u iets uit de doeken doen. Toen ik geboren werd had ik niets bij me en ik had ook niets aan.' Of over het Kind Jezus: 'Het brengt je van je stuk, ook van je voetstuk.'
Toch ook een puntje van kritiek bij dit boek. Drie uitroeptekens in de titel is wel wat veel. Alleen 'De wereld wacht!' lijkt mij voldoende. Zeker in combinatie met de foto op de voorkant komt het antwoord op de vraag waarop de wereld dan wacht vanzelf boven. Door dat niet met twee uitroeptekens in de titel te zetten, zou dat net iets spannender zijn geweest.