Dit is alweer de derde dichtbundel van deze dichteres. Zij heeft een bron in zichzelf aangeboord, die - tot haar eigen verrassing - alsmaar blijft stromen.
Haar bundels zijn mooi vormgegeven met veel eigen inbreng. Ook de fijnzinnige illustraties zijn van de hand van Sijtje.
Zonder de inhoud gelezen te hebben vertelt het uiterlijk van de bundel al een verhaal. Het omslag van de eerste bundel Wereld van verdriet is donkerpaars, de tweede bundel Wereld van woorden blauw en deze derde bundel is van een zachte geel-groene kleur.
De gekozen titels spreken nog meer. De dichteres maakt een proces door. In haar wereld van verdriet vindt zij eindelijk woorden voor haar gevoelens. Er komt ruimte, licht en lucht. Deze laatste bundel is daar het bewijs van.
Dichten is/ room van taal/ karnen tot/ brij van woorden/ na roerend geduld/ scheiden de delen/ pakken zich samen/ tot goudgeel geluk.
Sijtje weet woorden te vinden voor het bijzondere van kleine dingen. In de gedichten wandelen we voortdurend naast haar door het bloeiende polderland. Zij wijst naar de wonderen van de schepping. Zie je hoe de vogels zich spiegelen in het water? Voel je de lucht tintelen en de wind warwinkelen? Adem, proef en ruik! Daar is deze bundel vol van, met kleine simpele gedichten, misschien zelfs niet eens, enkel poëtische gedachten.
Klaproos/ wat sta je daar/ roosrode vlek/ in grassig groen/ ik weet/ voluit en warm/ klap je voor mij.
Kleine parels, soms met hier en daar een beschadiging. En dan bedoel ik een hapering of een wat gezochte woordkeus. Het gereedschap van de alliteratie wordt wat te vaak gehanteerd. Dat kan de verrassing weghalen. Overdaad schaadt.
Maar op iedere bladzij ontdek ik wel een mooie vondst. Sijtje weet originele woorden te vinden, waardoor gewone alledaagse dingen opeens heel bijzonder worden!

Lijda Hammenga